Suburbanizacja (urban sprawl) w Polsce. Ziemia jako zasób środowiska posiada dwie charakterystyczne cechy. Jest wyczerpywalna oraz stanowi przedmiot konkurujących, a jednocześnie niezbędnych dla ludzkości sposobów korzystania. Jednym ze zjawisk przyczyniających się w znaczący sposób do potęgowania deficytowości ziemi jest eksurbanizacja (urban sprawl). W najogólniejszym ujęciu eksurbanizacja odnosi się do rozprzestrzeniania się zabudowy poza miasto. Proces ten jest nadmierny w stosunku do zapotrzebowanie wynikającego z rozwoju społecznego.

Tereny wiejskie wokół aglomeracji są poddane presji urbanizacyjnej i stają się przestrzenią powiązanych z nią zjawisk i zmian społeczno-kulturowych i ekonomicznych oraz aktywności deweloperskiej. Należy przy tym zauważyć, że owe gwałtowne procesy urbanizacyjne, wykraczające poza istniejące granice miasta, odbywają się kosztem obszarów użytkowanych rolniczo.  Rolnictwo na terenach podmiejskich jest więc z jednej strony poddane szczególnej presji i niekorzystnym uwarunkowaniom, z drugiej coraz większego znaczenia nabiera dostarczanie przez nie środowiskowych i rekreacyjnych dóbr. Eksurbanizacja stanowi ważny problem urbanistyczno-ruralistycznej płaszczyzny styku (relacji pomiędzy miastem a wsią, w aspekcie przestrzennym, lecz również ideowym).

Polski system prawny i instrumenty administracyjne stanowią istotny czynnik wspierający eksurbanizację, na co wpływ miały historyczne uwarunkowania ukształtowania modelu polityki przestrzennej, podporządkowanego istotnie zasadom wolnego rynku. Skutkuje to nieskutecznością regulacji prawnych i narzędzi planistycznych w kontrolowaniu tego zjawiska. Szerzej na ten temat (pojęcia eksurbanizacji i swoistych cech tych procesów występujących w Polsce oraz wpływu prawa na ich dynamikę i regulację), zob. J. Goździewicz-Biechońska, Prawne uwarunkowania suburbanizacji (urban sprawl) w Polsce, „Samorząd Terytorialny” 2018 nr. 1-2, s. 86-97.